возшꙋмѣ́ти

возшꙋмѣ́ти [возшумети]


СЦРЯ ‹возшумѣ́ть› гл. ср. ▸ Начать шумѣть. ◂


Фл ‹Восшуметь›. Совр. устар. ▸ Зашуметь. ◂ Жит. Варл. П., 32.


САР-1 ‹Возшумѣ́ть›, мѣ́лъ, млю. гл. ср. нед.
Громко начать шумѣть.
‹Возшумѣша и смятошася воды›. Псал. LXXXII. 3.
→САР-1 т.6, с.924


чс *


gr восшумѣ́ти: V,pf,intr; :

См| восшꙋмѣ́ти