странноѧвле́нный

странноѧвле́нный [странноявленный]


od странный, необыкновенный


Дч* (ξενοφανής)


Фл ‹Странноявлен(н)ый›. Совр. нет. ▸ Странный; необыкновенный. ◂ Мин. 1096 г., Сент., л. 143.


чс *


gr странноявле́нный: A; :