ѡ҆правда́ѧй
ѡ҆правда́ѧй [оправдаяй]
ГлтНЗ (ὁ δικαιῶν, qui justificat) – оправдывающий. Рим 8:33□ Кто̀ пое́млетъ на и҆збра̑нныѧ бж҃їѧ, бг҃ъ ѡ҆правда́ѧй (кто будет обвинять избранных Божиих? Бог оправдывает их).
чс 3 АП=1 АПБ=1 МнО=1
gr ѡправда́ти: V,pf,tran; partcp,fut,act,plen,sg,m/n,nom
См· ѡ҆правда́ющїй ѡ҆правда́ти ѡ҆правда́емый