благопослꙋ́шнѡ

благопослꙋ́шнѡ [благопослушно]


Фл ‹Благопослушный›, ‹благопослушно›, ‹благопослушне›. Совр. нет. ▸ Покорный, послушный; благосклонный. ◂ ВМЧ, Окт., 1826.


Дерив Нар. к благопослꙋ́шный


чс -

См. благопослу́шный:, благопослꙋ́шнѣ