и҆сповѣ́даѧй

и҆сповѣ́даѧй [исповедаяй]


ГлтНЗ (ὁ ὁμολογῶν, qui profitetur) – исповедующий. 1Ин 2:23□ а҆ и҆сповѣ́даѧй сн҃а, и҆ ѻ҆ц҃а̀ и҆́мать.


чс 6 АП=1 АПБ=1 СлП=1 Сол=1


gr исповѣ́дати: V,pf/ipf,tran; partcp,fut,act,plen,sg,m/n,nom

См· и҆сповѣ́давшїй и҆сповѣ́дати и҆сповѣ́дающїй