писка́нїе

писка́нїе [пискание]


od игра на свирели


Сд игра на свирели, αύλούμενον: ѻ҆ба́че бездꙋшнаѧ гла́съ даю̑щаѧ, а҆́ще сопѣ́ль, а҆́ще ра́знствїѧ писка́нїемъ не дадѧ́тъ, ка́кѡ разꙋмно бꙋ́детъ писка́нїе и҆лѝ гꙋде́нїе; но даже бездушные (вещи), издающие звук, свирель или гусли, если они в игре играют на свирели или гуслях? (1Кор 14,7□).


Дч* ‹пи́сканїе› сущ. (греч. τὸ αὐλούμενον) игра на свирели. Ѻ҆ба́че бездꙋ̑шнаѧ гла́съ даю̑щаѧ, а҆́ще сопѣ́ль, а҆́ще гꙋ́сли, а҆́ще ра́знствїѧ писка́нїемъ не дадѧ́тъ, ка́кѡ разꙋ́мно бꙋ́детъ писка́нїе и҆лѝ гꙋде́нїе (1 Кор. 14, 7□).


Фл ‹Пискание›. ▸ Действие по зн. гл. ‘пискать’, писк (совр. устар.); игра на свирели (совр. нет). ◂ 1 Кор. 14, 7.


ГлтНЗ (φθόγγος, tonus; τὸ αὐλούμενον, quod tibia canitur) – игра, играние; игра на свирели, на сопели. 1Кор 14:7□ Ѻ҆ба́че бездꙋ̑шнаѧ гла́съ даю̑щаѧ, а҆́ще сопѣ́ль, а҆́ще гꙋ́сли, а҆́ще ра́знствїѧ писка́нїемъ не дадѧ́тъ, ка́кѡ разꙋ́мно бꙋ́детъ писка́нїе и҆лѝ гꙋде́нїе (ὅμως τὰ ἄψυχα φωνὴν διδόντα εἴτε αὐλὸς εἴτε κιθάρα ἐὰν διαστολὴν τοῖς φθόγγοις μὴ δῷ πῶς γνωσθήσεται τὸ αὐλούμενον ἢ τὸ κιθαριζόμενον, atqui animæ expertia quæ sonum edunte sive tibia sit sive cithara, nisi distinctionem tonis dederint, quomodo cognoscetur quod tibia canitur aut cithara? и бездушные вещи, издающие звук, свирель, или гусли, – если не производят раздельных тонов, как распознать то, что играют на свирели, или на гуслях?)


чс 2 АП=1 АПБ=1


gr писка́ніе: S,n,inan; sg,nom/acc