ѡ҆каѧ́нный
ѡ҆каѧ́нный [окаянный]
Св ‹о҆каѧ́нный› — бедный, злосчастный, достойный жалости, отверженный, с греч. мучительный. Дщи Вавилоня окаянная (Пс. 136, 8□) — мучительница,опустошительница.
Фл ‹Окаянный›, (‹ока(а)нный›, ‹окаянно›, ‹окаянне› — совр. нет). ▸ Грешный, проклятый (совр. устар.); несчастный, жалкий (совр. нет); очень плохой, неприятный (дрр. нет). ◂ Евх., 79 а II. Изб. 1073 г., 79.
ГлтНЗ ‹Ѡ҆каѧ́ненъ› (ταλαίπωρος, ærumnosus) – несчастный, бедный. Рим 7:24□ Ѡ҆каѧ́ненъ (бедный) а҆́зъ человѣ́къ: кто́ мѧ и҆зба́витъ ѿ тѣ́ла сме́рти сеѧ̀.
чс 61 ВЗ=1 МнП=2 МнО=1 МнК=8 ТрП=11 Мол=16
gr ѡкая́нный: A; plen,sg,m,nom/acc