ѡ҆мочи́вый
ѡ҆мочи́вый [омочивый]
ГлтНЗ ‹Ѡ҆мочи́въ›, ‹-ый› (ὁ ἐμβάψας, qui iutingit) – обмакнувший, погрузивший. Мф 26:23□ ѡ҆мочи́вый со мно́ю въ соли́ло рꙋ́кꙋ, то́й мѧ̀ преда́стъ.
чс 8 ЕВ=2 ЕВБ=2 ТрП=3
gr ѡмочи́ти: V,pf,tran; partcp,praet,act,plen,sg,m,nom/acc
См· ѡ҆мо́чившїй ѡ҆мочи́ти