ѡ҆тщети́вшїй

ѡ҆тщети́вшїй [отщетивший]


ГлтНЗ ‹Ѡ҆тщети́въ› (‹шїй›) (ζημιωθείς, qui mulctetur) – повредивший, принесший тщету, убыток. Лк 9:25□ Что́ бо по́льзы и҆́мать человѣ́къ – себе́ же погꙋби́въ и҆лѝ ѡ҆тщети́въ.


чс *


gr ѡтщети́ти: V,pf,tran; °

См· ѡ҆тщети́ти