ѡ҆тщети́вшїй
ѡ҆тщети́вшїй [отщетивший]
ГлтНЗ ‹Ѡ҆тщети́въ› (‹шїй›) (ζημιωθείς, qui mulctetur) – повредивший, принесший тщету, убыток. Лк 9:25□ Что́ бо по́льзы и҆́мать человѣ́къ – себе́ же погꙋби́въ и҆лѝ ѡ҆тщети́въ.
чс *
gr ѡтщети́ти: V,pf,tran; °
См· ѡ҆тщети́ти