благоꙋгожде́нїе

благоꙋгожде́нїе [благоугождение]


Св делание кому-л. угодного.


Фл ‹Благоугождение›, ‹благоугожение›. Совр. нет. ▸ Угождение. ◂ ВМЧ, Янв., 46.


чс 4 Слж=1 Проч=2


gr благоугожде́ніе: S,n,inan; sg,nom/acc