достоѧ́ти

достоѧ́ти [достояти]


od должно быть


Дч* должным быть (Матф. 12, 2); дождаться.


Фл ‹Достояти›, ‹достоити›, ‹достоит› — безл. Совр. нет. ▸ Надлежит, следует, должно. ◂ Зогр., Остр., Л., 2, 49.


чс *


gr достоя́ти: V,ipf,intr; :