мандраго́ровъ

мандраго́ровъ [мандрагоров]


Фл ‹Мандрагоров›. Совр. нет. ▸ Прил. к ‘мандрагор(а)’. ◂ Быт., 30, 14.


Дерив Притяж. к мандраго́ръ


чс -

См. мандраго́ръ: