молотѧ́щїй

молотѧ́щїй [молотящий]


ГлтНЗ ‹Молотѧ́й›, ‹молотѧ́щїй› (ὁ ἀλοῶν, qui triturat, ἀλοῶν, triturans) – молотящий. 1Кор 9:10□ и҆ молотѧ́й съ наде́ждею своегѡ̀ ѹ҆пова́нїѧ причаща́тисѧ. 1Тим 5:18□ вола̀ молотѧ́ща не ѡ҆броти́ши.


чс *


gr молоти́ти: V,ipf,tran; °

См· молоти́ти молотѧ́й