надме́нный

надме́нный [надменный]


Фл ‹Надменный›. ▸ Высокомерный, гордый. ◂ Ник. Панд., сл. 52 (по сп. XII XIV вв.).≈


Алекс ‹надме́нный›, кичливый, высокомѣрный.


чс *


gr надме́нный: A; :