немѧте́жнѡ

немѧте́жнѡ [немятежно]


Фл ‹Немятежный›, ‹немятежне›, ‹немятежно›. Совр. нет. ▸ Спокойный, не склонный к мятежам. ◂ Гр. Наз. XI в., 48.


Дерив Нар. к немѧте́жный


чс 13 МнП=2 МнК=5 Тип=1 Проч=1


gr немяте́жнѡ: ADV;