бронебо́рецъ

бронебо́рецъ [бронеборец]


СЦРЯ ‹бронебо́рецъ› ‹рца›, с. м. Церк. ▸ Воинъ, сражающійся въ бронѣ. ◂


Фл ‹Бронеборец›, ‹броноборец›. Совр. нет. ▸ Сражающийся в броне. ◂ Епиф.


чс -