ѡ҆правди́вшїйсѧ

ѡ҆правди́вшїйсѧ [оправдившийся]


ГлтНЗ ‹Ѡ҆правда́ѧй› Ѡ҆правди́вшїйсѧ (δικαιωθείς, justificatus) – оправдавшийся (оправдавшись). Рим 5:1□ Ѡ҆правди́вшесѧ ѹ҆̀бо вѣ́рою, ми́ръ и҆́мамы къ бг҃ꙋ.


чс *


gr ѡправди́тися: V,pf,intr,med; °

См· ѡ҆правди́тисѧ