ѡ҆правди́вшїйсѧ
ѡ҆правди́вшїйсѧ [оправдившийся]
ГлтНЗ ‹Ѡ҆правда́ѧй› Ѡ҆правди́вшїйсѧ (δικαιωθείς, justificatus) – оправдавшийся (оправдавшись). Рим 5:1□ Ѡ҆правди́вшесѧ ѹ҆̀бо вѣ́рою, ми́ръ и҆́мамы къ бг҃ꙋ.
чс *
gr ѡправди́тися: V,pf,intr,med; °
См· ѡ҆правди́тисѧ