мета́ющїй

мета́ющїй [метающий]


ГлтНЗ ‹Мета́ющъ›, ‹-їй› (βάλλων, jacens) – метающий, бросающий. Мк 15:24□ мета́юще жре́бїй ѡ҆ ни́хъ.


чс *


gr мета́ти: V,ipf,tran; °

См· мета́ти ме́щꙋщїй