мета́ющїй [метающий]
ГлтНЗ ‹Мета́ющъ›, ‹-їй› (βάλλων, jacens) – метающий, бросающий. Мк 15:24□ мета́юще жре́бїй ѡ҆ ни́хъ.
чс *
gr мета́ти: V,ipf,tran; °
См· мета́ти ме́щꙋщїй