повелѣ́вшїй
повелѣ́вшїй [повелевший]
ГлтНЗ ‹Повелѣ́въ›, ‹-шїй› (κελεύσας, jussus; ἐπιτρέψας, qui permisisset) – повелевший, приказавший; позволивший. Мф 14:19□ И҆ повелѣ́въ наро́дѡмъ возлещѝ.
чс *
gr повелѣ́ти: V,pf,tran; °
См· повелѣ́ти повелѣ́нное