повелѣ́вшїй

повелѣ́вшїй [повелевший]


ГлтНЗ ‹Повелѣ́въ›, ‹-шїй› (κελεύσας, jussus; ἐπιτρέψας, qui permisisset) – повелевший, приказавший; позволивший. Мф 14:19□ И҆ повелѣ́въ наро́дѡмъ возлещѝ.


чс *


gr повелѣ́ти: V,pf,tran; °

См· повелѣ́ти повелѣ́нное