ю҆́ный

ю҆́ный [юный]


od ‹Ю҆́нъ› юный


Фл ‹Юный›. ▸ Молодой, очень молодой; детского или отроческого возраста; слишком неопытный (дрр. нет); недавно возникший (дрр. нет). ◂ Супр. Изб. 1073 г., л. 174.


Алекс ‹ю́ный›, кая, ное, младый. Псал: 68. 32. Отсюда происходитъ юнѣйшій, т. е. младшій. Псал: 36. 20. и Псал: 118. ст: 9. и 141.


САР-1 ‹Ю́НЫЙ›, ная, ное. ‹Ю́нъ›, на, но. прил. Сл.
Младый, малолѣтный.
‹Юный человѣкъ›.
‹Юная дѣвица›.
‹Юніи повинитеся старцемъ›. 1. Петр. V. 5.
→САР-1 т.6, с.1012


ГлтНЗ ‹ю҆́нъ› (νεώτερος, junior, молодой; νεός, adolescentulus; νεωτερικός, juvenilis) – младой, юный; юношеский. Ин 21:18 є҆гда̀ бы́лъ є҆сѝ ю҆́нъ, поѧ́салсѧ є҆сѝ са́мъ.


чс 14 ВЗ=2 МнС=1 ТрП=2 Проч=1


gr ю́ный: A; plen,sg,m,nom/acc

См· ю҆́ншїй ю҆нѣ́йшїй