ѿвѣщава́ющїй

ѿвѣщава́ющїй [отвещавающий]


ГлтНЗ ‹Ѿвѣщава́ющъ›, ‹-їй› (ἀπολογουμένος, pro sui defensione dicens, – excipiens) – оправдывающийся, защищающийся. Деян 25:8□ ѿвѣщава́ющꙋ є҆мꙋ̀ (он же в оправдание свое сказал).


чс *


gr ѡтвѣщава́ти: V,ipf,tran; °

См· ѿвѣщава́ти