ѡ҆блобыза́ющїй

ѡ҆блобыза́ющїй [облобызающий]


ГлтНЗ ‹Ѡ҆блобыза́ющъ› (καταφιλῶν) – лобзающий, целующий. Лк 7:45□ сїѧ́ же, ѿне́лиже внидо́хъ, не преста̀ ѡ҆блобыза́ющи (non intermisit deosculari) мѝ но́зѣ.


чс *


gr ѡблобыза́ти: V,pf,tran; °

См· ѡ҆блобыза́ти ѡ҆блобыза́тельный