впере́нный

впере́нный [вперенный]


САР-1 ‹Впере́нный›, ная, ное.
Прил. имѣющее оба значенія глагола своего.
‹Умъ вперенный въ изпытаніе таинствъ природы›.
→САР-1 т.4, с.773


чс *


gr впери́ти: V,pf,tran; °

См| впери́ти