ѕлообы́чный

ѕлообы́чный [злообычный]


od злонравный


Дч* прил. упорный, строптивый, злонравный.


Фл ‹Злообычный›, ‹злообычне›. Совр. нет. ▸ Обладающий дурным нравом, строптивый. ◂ ВМЧ, Окт., 909.


чс -

См. ѕлообы́чнѣ