ѿбѣга́ющїй

ѿбѣга́ющїй [отбегающий]


ГлтНЗ (ἀποφυγείς, qui effugerat) – отбегший, отставший. 2Пет 2:18 прельща́ютъ – ѿбѣга́ющихъ всѧ́чески (которые едва отстали) ѿ ни́хъ.


чс *


gr ѡтбѣга́ти: V,ipf,intr; °

См| ѿбѣга́ти