а҆́гнчїй
а҆́гнчїй [агнчий]
СЦРЯ ‹а́гнчій› ‹ая›, ‹ее›, пр. Церк. ▸ Относящійся къ агнцу. ◂ Млеко овчее, съ тукомъ агнчимъ. Второзак. XXXII. 14.□
Фл ‹Агнчев›, ‹агнчий›. Совр. устар. ▸ Прил. к ‘агнец’. ◂ ВМЧ, Дек., 1786. Апокал. XII–XIII вв., 38 об.
ГлтНЗ ‹а҆́гнечь, а҆́гнчїй› (ἀμνοῦ, ἀρνίου, agni: ἀμνῶν, ἀρνίων, agnorum) – агнчий. Откр 6:16□ покры́йте ны̀ – ѿ гнѣ́ва а҆́гнча.
чс 6 АП=1